بوش ها یکی از رایج ترین و در عین حال چالش برانگیزترین قطعات در ماشینکاری دقیق هستند. این قطعات استوانه ای با دیواره نازک برای عملکرد صحیح نیاز به ضخامت دیواره یکنواخت دارند. هر گونه تغییر باعث تماس ناهموار یاتاقان، سایش زودرس و مشکلات مونتاژ می شود. با این حال، بسیاری از ماشین‌کاران با بوش‌هایی که کاملاً در دستگاه اندازه‌گیری می‌شوند، اما پس از باز کردن گیره، تغییرات دیواره غیرقابل قبولی را نشان می‌دهند، دست و پنجه نرم می‌کنند. مقصر تقریباً همیشه تغییر شکل گیره است. درک نحوه نگه‌داشتن بوش‌های دیواره نازک بدون ایجاد اعوجاج، مغازه‌هایی را که قطعات ثابت و قابل اعتماد تولید می‌کنند از آن‌هایی که مشکلات گرد بودن را دنبال می‌کنند جدا می‌کند.
فیزیک تغییر شکل بوش دیوار نازک ساده است. یک بوش با ضخامت دیواره 0.050 اینچ سفتی شعاعی بسیار کمی دارد. هنگامی که یک چاک سه فک بر روی قطر بیرونی آن سفت می شود، فک ها بارهای نقطه ای اعمال می کنند. بوشینگ به صورت کشسانی به شکل سه لوبی منحرف می شود. ماشین ساز قطر داخلی را سوراخ می کند در حالی که قطعه دچار اعوجاج است. پس از رها شدن فک های چاک، بوشینگ دوباره به حالت گرد در می آید. قطر داخلی، با این حال، اکنون دارای سه نقطه بلند است که مطابق با موقعیت های اصلی فک است. ضخامت دیوار دقیقاً با مقدار انحراف متفاوت است. همین اثر هنگام بستن روی قطر داخلی و چرخاندن بیرون رخ می دهد. راه حل این است که گیره را به گونه ای اعمال کنید که نیروی یکنواخت و کم تنش در کل محیط اعمال شود.
یکی از موثرترین تکنیک ها برای نگهداری بوش دیوار نازک استفاده از چاک قابلمه یا سنبه منبسط می باشد. چاک قابلمه ای وسیله ای است با سوراخ داخلی مخروطی و یک گلدان فولادی شکاف دار. هنگامی که به داخل مخروطی کشیده می شود، کولت به طور یکنواخت در برابر قطر داخلی بوش منبسط می شود. نیروی انبساط در سراسر محیط کامل توزیع می شود، نه در نقاط گسسته. چاک های گلدانی با طراحی مناسب می توانند بوش هایی با ضخامت دیواره تا 0.020 اینچ را بدون اعوجاج قابل اندازه گیری نگه دارند. نکته کلیدی این است که سفر انبساط را فقط به 0.001 یا 0.002 اینچ فراتر از قطر قطعات استراحت محدود کنید. انبساط بیش از حد حتی چند هزارم، همچنان دیوارهای نازک را مخدوش می کند. چاک قابل تنظیم با پیچ توقف برای محدود کردن سفر ترجیح داده می شود.
برای چرخاندن قطر بیرونی، سنبه منبسط کننده بر اساس همان اصل کار می کند. سنبه دارای یک محور مرکزی مخروطی و یک آستین از جنس استیل یا یورتان است. همانطور که شفت به داخل آستین کشیده می شود، آستین به صورت شعاعی در برابر شناسه بوش منبسط می شود. تماس در اطراف محیط پیوسته است. بسیاری از مغازه ها سنبه های منبسط شونده خود را از فولاد 4140، عملیات حرارتی و آسیاب می سازند. مجموعه ای از آستین های قابل تعویض امکان جابجایی با سایزهای مختلف بوش را فراهم می کند. سنبه بین مرکزها یا در یک چاک نصب می شود و بوش روی آستین در حال گسترش می لغزد. یک میله کششی یا پیچ انبساط را فعال می کند. این روش باعث ایجاد تمرکز عالی می شود زیرا سنبه در همان محوری قرار می گیرد که دوک تراش قرار دارد.
فک های نرم جایگزین در دسترس تری برای بسیاری از مغازه ها هستند. فک های چاک استاندارد را می توان برای مطابقت با کانتور بوش ماشین کاری کرد، اما این به تنهایی مشکل بارگذاری نقطه را حل نمی کند. راه حل این است که از مجموعه ای از فک های پای استفاده کنید. اینها آرواره های نرمی هستند که با یک قوس بزرگ، معمولاً هر کدام 120 درجه، ماشین کاری شده و سپس به صورت شعاعی از لبه بیرونی تقریباً تا پیچ نصب شکاف می کنند. هنگامی که سفت می شود، هر فک پای کمی خم می شود و نیروی گیره را در ناحیه وسیع تری توزیع می کند. برای بهترین نتیجه، قطر ماشین کاری شده فک های پای باید دقیقاً مشابه قطر بیرونی بوش باشد. خشن کردن بوش با برش های سنگین نیاز به نیروی گیره بیشتری دارد. پاس های پایانی باید با کاهش فشار چاک انجام شود. بسیاری از تراش‌های CNC مدرن، فشار چاک قابل برنامه‌ریزی را می‌دهند که می‌توان آن را روی مقدار کم، حدود 50 تا 100 PSI، برای برش‌های نهایی تنظیم کرد.
روش قدرتمند دیگر بستن محوری همراه با پرکننده قربانی است. به جای گیره بر روی دیوار بوش، قسمت بین دو صفحه رویی که انتها به انتها بوشینگ را فشرده می کند، نگه داشته می شود. یک ماده پرکننده، مانند آلیاژ با نقطه ذوب پایین، موم، یا حتی یخ منجمد، فضای داخلی بوش را پر می کند. پرکننده در حین ماشینکاری پشتیبانی داخلی را فراهم می کند. پس از ماشینکاری، پرکننده ذوب یا شسته می شود. این تکنیک برای بوش های دیواری بسیار نازک زیر ضخامت دیواره 0.010 اینچ رایج است. پرکننده از خرد شدن یا لرزش قطعه جلوگیری می کند. نیروی گیره محوری که از طریق واشرهای نرم اعمال می شود، دیواره استوانه ای را منحرف نمی کند زیرا نیرو موازی با محور سوراخ است.
برای بوش های ساخته شده از موادی که به تکنیک های برودتی یا حرارتی پاسخ می دهند، اتصالات جمع شونده یک روش بستن بدون اعوجاج ارائه می دهد. بوشینگ در نیتروژن مایع خنک می شود که قطر آن را کوچک می کند. سنبه یا چاک منطبق در دمای اتاق کمی بزرگتر از شناسه بوش سرد است. بوش روی سنبه می لغزد و گرم می شود. همانطور که منبسط می شود، سنبه را با نیروی شعاعی یکنواخت می گیرد. ماشینکاری بدون نقاط گیره متمرکز ادامه می یابد. پس از برش، مجموعه دوباره خنک می شود تا قطعه آزاد شود. این روش به یک محیط کنترل شده نیاز دارد اما یکنواختی دیواره استثنایی ایجاد می کند.
اندازه گیری در فرآیند نیز برای کنترل ضخامت دیواره بوش ضروری است. گیج حفره یا هوا سنج استفاده شده در حالی که قطعه هنوز گیره است، یک قرائت اشتباه می دهد. تغییر ضخامت دیواره واقعی فقط پس از جداسازی ظاهر می شود. بهترین روش برش فنری است: یک پاس بسیار سبک، 0.002 تا 0.004 اینچ عمق برش، با فشار چاک به حداقل مورد نیاز برای چرخش قطعه کاهش می یابد. این برش نهایی سطح انحرافی را که در اثر عبورهای زبر سنگین تر به جا مانده است، از بین می برد. بعد از اینکه قطعه کاملا آزاد شد، برش فنری باید با اندازه گیری دوم انجام شود. مغازه‌هایی که به این تکنیک‌ها تسلط دارند، به طور معمول تغییرات ضخامت دیواره بوش را زیر 0.0003 اینچ نشانگر کل نشان می‌دهند. همتایان کم‌تجربه آن‌ها به ضایع کردن قطعات ادامه می‌دهند و متقاعد شده‌اند که ماشینکاری دیوارهای نازک غیرممکن است. حقیقت این است که دیوارهای نازک مشکلی ندارند. بستن نامناسب است. انتخاب یکنواخت، تنش کم، محل کار با محیط کامل، و یکنواختی ضخامت دیواره بوش کاملاً قابل کنترل است.
